Twee vrouwen samen in één huis. Het zorgt regelmatig voor hoofdbrekens bij het conservatieve deel van onze bevolking. Want wie doet nu wat in huis? Ik snap de ophef niet, het antwoord is namelijk heel simpel: het is maar net hoe het uitkomt. Kennelijk is het voor sommige mensen moeilijk te begrijpen dat als er geen traditionele man-vrouw verdeling is, het allemaal juist makkelijker wordt. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij zeggen dat de ‘zware klusjes’ meestal voor Mariël zijn. Dit komt niet omdat ik niet wil, maar omdat er bij mij altijd wel een gewricht of spier is die niet mee wil werken.

Maar….. heel soms komt het voor dat we een man ‘nodig’ hebben. Tsja, voor sommige dingen is de vrouw nou eenmaal niet gemaakt (op een paar uitzonderingen na). Gelukkig hebben we een paar reddende mannelijke engelen die bijspringen!

Zo was er een vriend die tijdens de verbouwing geholpen heeft met het superzware werk in de badkamer, kunnen wij altijd bouwen op de hulp van mijn vader bij het ontbladeren van de dakgoot en de klusjes in huis die veel precisie vergen (motto van mijn vader: meten = weten!) en heeft buurman Barneveld ervoor gezorgd dat onze naar beneden gegleden eigenwijze dakpan op vakkundige wijze weer is teruggeplaatst!

Afgelopen week hadden we weer zo’n situatie. De achterlamp van onze auto was een beetje koppig en deed waar ie zelf zin aan had. We wisten maar nooit of ie het ging doen en het kon ook maar zo zijn dat ie er halverwege mee stopte. En natuurlijk gebeurde dat vlak nadat de auto met glans de apk-keuring doorkwam. Argh……..

Toen we in de krant lazen dat de Kamper politie zowaar z’n gezicht wat meer zou laten zien in de stad en de ogen vooral gericht zouden zijn op niet werkende autoverlichting brak het angstzweet ons uit. Wat nu? Het is zo zonde om je auto naar de garage te brengen voor dit soort ‘knullige’ dingetjes, dan kan je meteen je portemonnee trekken want rekenen kunnen de automonteurs wel!

Reddende engel in dit geval: buurman Bart. We hadden hem al een poosje in het vizier, buurman Bart klust namelijk altijd aan zijn eigen auto(‘s). Maar ja, gaan we om hulp vragen? We hebben dit zorgvuldig afgewogen met voor- en tegenargumenten. We hadden al eens een paar dagen op kater Flep gepast, we doen mee met de AH-actie en schenken onze Sneeuwwitje popjes met pijn in ons hart aan de buurkindjes. Bovendien: het spreekwoord ‘beter een goede buur dan een verre vriend’ is toch ook niet voor niets ontstaan.

Op een avond, gewapend met zes Sneeuwwitje popjes, belden we aan bij de buren. Ja, en zeg dan nog maar eens nee! Buurman Bart beloofde ons om die vrijdagmiddag het achterlicht na te kijken, zijn dochtertje van vier zette de kwaliteiten van haar vader nog even kracht bij door te zeggen: “Wat Bart niet maken kan, breng dat maar naar de vuilnisman!’ Slik…. Want was als er toch van alles vervangen moest enzo??? Het werden nerveuze dagen tot aan die vrijdagmiddag.

Tegenover het Zwolse busstation is in een mooi pand een stichting gevestigd, StiMeZo. Het was mij al een paar keer opgevallen en het irriteert me dan dat ik niet weet waar de afkorting voor staat. Google leerde mij dat dit een abortuskliniek is.

In de brugklas kregen wij als groep 13-jarigen een voorlichting over abortus. We moesten verplicht blijven zitten toen we alle vreselijke plaatsjes te zien kregen, ook al konden sommige meiden er echt niet tegen. We kregen een heleboel situaties voorgelegd waarvan we moesten beslissen of abortus gerechtvaardigd was of niet. Een paar voorbeelden: een vrouw is verkracht en blijkt daarna zwanger te zijn, een meisje van veertien is zwanger en de ouders zijn niet bereid om mee te helpen bij de opvoeding én een vrouw is zwanger en het kindje blijkt al vroeg heel veel ‘afwijkingen’ te hebben.

Tsja, dat zet je dan toch wel aan het denken. Hoewel eigenlijk iedereen aan het begin van de voorlichting tegen abortus was veranderde onze mening tijdens dit uurtje. Want soms kun je niet oordelen over de keuze die een vrouw maakt. Het is zo makkelijk om te oordelen terwijl je de hele situatie niet kent!

Ieder mens heeft enorm veel keuzemomenten in zijn/haar leven en alleen die persoon zelf kan op die momenten kiezen tussen een goede, minder goede of slechte keuze. Een ander kan je daarbij helpen, informeren & steunen maar kan niet die keuze voor je maken. Bovenstaande is mijn standpunt en ik moest er weer even aan denken toen ik de betekenis van StiMeZo opzocht.

Gisteren liep ik vanuit het werk richting busstation. Er stond een groepje mensen voor de StiMeZo. Toen ik wat beter keek viel mijn mond open. Drie vrouwen en één man van middelbare leeftijd waren aan het demonstreren, althans: een poging aan het doen. Het kwam niet echt overtuigend over.

Eén vrouw had een bord over haar schouders, aan de ene kant een foto van een baby’tje, aan de andere kant de tekst ‘een baby kiest niet om te sterven’. Een andere vrouw had een bord in haar handen met de tekst ‘baby’s don’t choose to die’ (een beetje dubbelop maar goed) en de laatste vrouw deelde foldertjes uit. De man die er bij was rookte een sigaretje en zag eruit alsof hij meegesleurd was door zijn vrouw en er eigenlijk niet zoveel mee had.

Kijken naar dit viertal maakte me misselijk en ik kon de neiging om erheen te lopen en een flinke discussie aan te gaan maar net de kop indrukken. Ik vond het vooral heel zwak, op een plek gaan staan waar nauwelijks mensen langs lopen/fietsen. Ze leken het vooral heel gezellig te hebben met elkaar, een soort theekransje met extraatje, zoiets…

Daar is dan weer de herfst! Alle bomen kleuren rood/geel/bruin, de wind waait regelmatig weer door de schoorsteen & de winterjas kan weer uit de kast!

Ik vind het heerlijk. Het is lekker vroeg donker buiten en dan de gordijntjes dicht, verwarming omhoog, kaarsjes aan én natuurlijk met een kop warme chocomel onder een kleedje op de bank!

Vanmiddag kwam ik thuis uit het werk. Eerst een kopje thee, daarna onder de douche en makkelijke kleren aan. Ik moet oppassen dat ik op de dagen dat ik werk de rest van de dag errug rustig aandoe, anders is mijn nek ‘not amused’. Lekker op de bank met een kop thee dus maar!

Ik zet de televisie aan en daar is het dan weer: SCHAATSEN OP TV!!!! Het eerste teken van een naderende winter…

De laatste weken word ik steeds weer geconfronteerd met mijn slechte inslapen. Voor mij is dat al jaren heel normaal, voor anderen kennelijk niet… Ik lig elke avond 1 tot 2 uur wakker voordat ik in slaap val. Maar als ik dan slaap, slaap ik ook…

Toch schijnt het zo te zijn dat je niet ontspannen bent als je zo lang wakker ligt. Dat kan wel kloppen, ik heb namelijk een echt ‘piekerhoofd’ en die slaat met name ’s avonds vaak op hol.

En toen was er gisteravond…

Ik nam me voor rustig naar bed te gaan, een beetje op tijd want vanmorgen zou de wekker vroeg afgaan. Ik lag rustig, maakte mijn hoofd leeg en viel binnen 10 minuten in slaap. Victorie, zou je zeggen…

Later die nacht werd ik paniekerig wakker na een hele vervelende droom. Ik keek om de wekker: 0.10 uur. Nog behoorlijk vroeg dus!

Zomaar een dinsdagmiddag. Met een kop thee op de bank kijk ik naar The Restorer Guy op Discovery. Wat een programma, een jongeman van krap 30 restaureert allerlei prachtige oude panden. Ik ben blij dat er leeftijdsgenoten zijn die net als ik houden van oude gebouwen.

Dan valt Weekblad De Brug op mijn deurmat. Ik pak de krant en plof weer op de bank. Dan valt mijn oog op een artikel met de titel: “Skyline herkenningspunten rijker”. Bij het zien van de foto valt mijn mond open… Skyline? Rotterdam heeft een skyline, New York heeft een skyline. Kampen is anders, Kampen heeft een stadsgezicht. En niet zomaar een stadsgezicht, nee één van de mooiste (zo niet de mooiste) van Nederland!

Tsja, als trots burger van Kampen doet dat dan toch een beetje pijn. Vanaf mijn vierde jaar woon ik in Kampen, nu al 22 jaar. Op de basisschool werd ons het belang en de schoonheid van de oude Hanzestad geleerd. Met name in groep 7 en 8 door meester Errit Drost en meester Pieter Treep (ja, de meester Pieter Treep die nu wethouder is). We maakten rondwandelingen in het oude centrum in Kampen en leerden de verhalen achter de gebouwen. Ieder jaar op Koninginnedag zongen wij ‘het Kamper Stedelied’ als klas dan ook uit volle borst mee. Ja, als kind was ik al trots op Kampen. Ik voelde me vereerd dat ik langs de plekken kon lopen de Thea Beckman zo mooi omschreef.

Ik vraag me af of de gemeente Kampen niet genoeg geleerd heeft van de 20^e eeuw. De jaren waarin het ‘in’ was om oude gebouwen te slopen en er nieuwbouw voor in de plaats te zetten. Ik dacht dat we met z’n allen besloten hadden dat die nieuwbouw dingen de ‘puisten’ in de binnenstad zijn, ik dacht dat we het nooit meer zover zouden laten komen.

Eerlijk is eerlijk, de twee nieuwe woontorens staan niet in het centrum. Maar, en dat is misschien nog wel een veel ergere fout, ze verpesten ons prachtige stadsgezicht. Ik roep de gemeente Kampen op om eens duidelijke keuzes te maken. Beslissingen zijn altijd zo half, zo net niet. Deze week kreeg ik  als lid van het Burgerpanel weer een digitale enquête van de Gemeente Kampen. Dit keer over de binnenstad. Of ik op de hoogte was van de plannen met de van Heutzkazerne. De van Heutzkazerne, is dat niet het gebouw dat al jaren staat te verpauperen? En of ik op de hoogte was van de komst van nieuwbouwwoningen in de Graafschap. Dat is toch dat kleine stukje ruimte in Kampen dat ook nog even volgepropt moet worden?

Kies nou eens wat we met Kampen willen… Wat komt op de eerste plaats? Behoud van de prachtige stad? Het aantrekken van toeristen? Een grote groei van de stad, ook al gaat die dan ten koste van steeds meer prachtige natuur? Keuzes!

Ik weet het wel, de ‘beste stuurlui staan aan wal’. Als ik aan de overkant van de IJssel aan de wal zit en naar Kampen kijk naar ons verpeste stadsgezicht dwalen mijn gedachten af naar de fotowedstrijd van De Stentor met als titel: Groeten uit… Mijn ogen vullen zich met tranen als ik me realiseer dat ons stadsgezicht nooit meer in de prijzen zal vallen. Als vanzelf neurie ik het Kamper Stedelied: “Want det is Kampen, ons mooie Kampen, prenteboek van d’ olde tiid…

Ik troost mezelf maar met de gedachte: “gelukkig hebben we de foto’s nog!”

Er zijn van die mensen die je blijven verrassen. Neem nu Mariël… Een voorliefde voor horrorfilms, het kan niet bloedig en ranzig genoeg. Ik kan niet een avondje buiten de deur zijn of er wordt een horrorfilmpje gehuurd. “Heerlijk, dat bloed enzo, das toch mooi”, klinkt het dan. Dat er mensen doodgaan is wel waar, maar ach: het is toch nep! Sinds we digitale televisie hebben, is bij Mariël de Sci-Fi channel in trek. Lekker veel bloed, lekker veel goor…

Waar ik zit te huilen bij de All you need is love kerstspecial, Extreme Home Makeover en dat soort zoete programma’s laat mevrouw geen traan. Nee, menselijk leed laat me niet onberoerd. Vreselijk vind ik het, maar ook vaak zo mooi en ontroerend…

Gisteravond besloten we samen een filmpje te kijken. Zelf ben ik grieperig, moe en niet in staat om mee te gaan naar de videotheek. Mariël vertrekt in haar eentje door het gure weer op de fiets. In spanning wacht ik af wat voor film het dit keer zal worden. Mariël kent mijn voorkeur voor romantische komedies: ik kijk films voor mijn plezier en heb dan vaak geen zin in ellende of ingewikkelde films. Nee, doe mij maar zo’n lekkere tranentrekker, zo’n typische vrouwenfilm, zo’n film met een happy end! Als Mariël thuiskomt wordt aan mijn verwachtingen voldaan, ze heeft ‘Marley & Me’ meegenomen.

‘Marley & Me’ is een film over een journalistenkoppel in Amerika. De man koopt voor zijn vrouw een labrador, in de hoop dat zij haar kinderwens nog een aantal jaren laat varen. De hond is uiteraard ‘de ergste hond van de wereld’ en haalt allerlei streken uit, in de mensenwereld zou het een kind zijn met de volgende stempels: adhd, moeilijk opvoedbaar en moeilijk lerend! Eerlijk is eerlijk, het is gewoon een rothond. Maakt alles kapot, loopt continue weg, eet alles (inclusief antwoordapparaat en telefoon). Het leven gaat door, er worden 3 kinderen geboren en er vindt een verhuizing plaats naar het platteland.

Eind goed, al goed. Tenminste, dat zou je denken. Maar Marley de hond wordt ouder, je ziet het beest steeds verder aftakelen en ergens bekruipt je het ongemakkelijke gevoel dat Marley het einde van de film weleens niet zou kunnen halen. Wat gemeen! Niks ‘eind goed, al goed’… De man moet aan het einde van de film besluiten om Marley in te laten slapen. Een vreselijke scène, waarin de man afscheid neemt van de hond, nog wat mooie laatste woorden spreekt en liefdevol over zijn kop aait als de dierenarts de inslaapvloeistof in het infuus spuit.

Dan ineens hoor ik naast me gesnik. Nee, denk ik nog, het kan toch niet waar zijn??? Wel dus! Naast mij zit een snikkende Mariël, als ik mijn armen om haar heen sla gaat het snikken over in huilen. Na een paar minuten zegt ze zachtjes: “tegen niemand zeggen hoor…”

Jij en ik is wij,

Veel meer betekenis dan dat is er niet voor mij

Maar de wereld werkt zo simpel niet:

Volgens de deskundigen moet ik mezelf lesbisch noemen,

anders heb ik geen vrede met wie ik ben…

Weer anderen zeggen dat ik wel mag voelen maar niet mag uiten,

omdat ik anders de wil van God ontken…

Volgens de paus moet ik in therapie,

omdat ik psychisch niet in orde ben…

Er zijn de mensen van wie ik niet mag zijn wie ik ben,

omdat ik daarmee de verhoudingen in de wereld in de war breng…

Volgens sommigen moet ik op de barricades gaan staan,

omdat ik anders de vorige generatie homo’s aan het verloochenen ben…

Jij en ik is wij, zo voelt het voor mij,

“Het was 1944, een koude winter op komst. Heit (papa) komt vandaag thuis! Na maanden hard werken in een fabriek in Duitsland mag hij dan eindelijk even op ‘verlof’. Zodra ik hem zie ren ik naar hem toe en vlieg ik hem in de armen, een meisje van 15 hoort niet zolang zonder heit te zijn. Maar ja, er gebeuren nog zoveel ergere dingen, daar hou ik me dan maar aan vast… Heit ziet er slecht uit, hij praat niet zoveel over de fabriek maar ik kan aan hem zien dat het zwaar was en dat hij hard moest werken.

Hij heeft voor ons een cadeau meegenomen, in een wit porseleinen potje. Er zit poeder in, waarmee we bouillon kunnen maken. Echte bouillon, met een lekkere smaak. Het valt niet te vergelijken met die vieze surrogaatthee. Alles is tegenwoordig nep, nagemaakt… De zeep en de boter zien er precies hetzelfde uit, bah! Mem (mama) maakt er weleens grapjes over: “Zie je de buurman, die heeft vanmorgen zijn gezicht met boter gewassen!” Om dat soort dingen kunnen we ondanks de oorlog dan toch weer even lachen…

De eerste weken dat heit weer thuis is krijgen we af en toe ’s avonds bouillon. Dan is het in huis echt feest. Samen zitten we voor de kachel met allemaal een kop bouillon. Heerlijk is dat! Het potje met poeder is al snel op, dat vind ik jammer.

Heit gaat niet meer terug naar Duitsland. Hij moet daarom af en toe onderduiken, ik vind dat best eng. Wat als ze hem wel vinden? Gelukkig zijn er niet zo heel veel bezetters in het dorp, dan ben ik blij dat wij in Friesland op het platteland wonen en niet zo heel veel meemaken van de oorlog.

We hoeven ons ook niet zoveel zorgen te maken over of er genoeg eten zal zijn. Mem krijgt heel veel voedselbonnen, we hebben een groot gezin. De voedselbonnen ruilt mem vaak met de boeren en dan krijgen we graan, rogge en verse melk. Er wordt veel melk weggegooid, de fabriek kan niet zoveel melk verwerken omdat de stroom telkens uitvalt. Het is voor ons een geluk bij een ongeluk.

Geld is vrij waardeloos. Het is stinkgeld, lelijk geld. De bezetters hebben alle zilveren munten afgepakt, nu moeten we het doen met zinken muntjes. Omdat je alles moet kopen met voedselbonnen blijft er veel geld over. De bakker verkoopt eieren voor een gulden. Vroeger kregen we nooit eieren want dat was te duur, nu gaat mem elke week eieren voor ons kopen.

Er is wel een tekort aan brandhout. Op een dag dat de bezetters niet in het dorp zijn, kappen heit en de andere mannen van het dorp alle bomen van de Eikenlaan. Het is een raar gezicht, maar we hebben het wel weer even warm. Later, als ook dat hout op is, maken de mannen zelf turf. Dat is een heel gedoe en overal in het huis ligt turf te drogen. Het duurt niet lang voordat we allemaal schurft hebben. Er komen verpleegsters met surrogaatcrème, ze smeren ons in terwijl ze zelf ook wel weten dat het niet zoveel helpt. Mem moet wekenlang elke ochtend onze kleren en al het beddengoed wassen, een helse klus!

Op de radio horen we in 1945 dat het zuiden van Nederland is bevrijd. Bij ons lopen de bezetters nog rond. Vlak voor de bevrijding bij ons klimmen de bezetters de toren op. We weten niet wat ze van plan zijn, als ze de toren opblazen kan die op ons huis terecht komen. Daarom moeten we vluchten. We lopen samen met de buren naar een veilige plek, mijn kleinste zusje en een buurmeisje liggen nog in de kinderwagen. We vinden een plek achter een muurtje en wachten af. De bezetters blazen een paar bruggetjes op, de scherven vliegen rond maar we staan veilig. Af en toe vliegt er een scherf over het muurtje, over de kinderwagens en beland vervolgens op de grond. De toren blijft gelukkig staan. En een paar dagen later zijn ook wij bevrijd.”

Volgende week is het de week van de geschiedenis, met als thema: oorlog en vrede. Mijn generatie is niet met oorlog opgegroeid, de tendens om geen aandacht te schenken aan de Tweede Wereldoorlog - die in veel harten van onze oudere medeburgers nog steeds een pijnlijke plek is – lijkt door te zetten.